Dear Authors,
If you believe that your paper was mistakenly rejected by other leading journals and you do not agree with final decision, the editors of Reports of Practical Oncology and Radiotherapy offer new fast track review. You may submit your manuscript to Reports of Practical Oncology and Radiotherapy together with all prior peer-reviews obtained from the other journal and your rebuttal letter. We guarantee review based decision within 72 hours from the time we will receive your manuscript.

Fast track submission process: Please submit the manuscript with all reviews and rebuttal letter by email to Dr. Michal Masternak (michal.masternak@ucf.edu) for fast review processing. To assure immediate attention the email title must to include: RPOR-fast track- Last Name First Name (of corresponding author).

Volume 9, Number S2, 2004

Rola dozymetrii in vivo w nowoczesnej radioterapii

W. Bulski, J. Rostkowska, M. Kania

Summary:

Celem niniejszego opracowania jest ocena roli dozymetrii in vivo w nowoczesnej wysokospecjalistycznej radioterapii. Istnieje wiele metod stosowania dozymetrii in vivo w radioterapii; w niniejszym opracowaniu dyskutowany bêdzie tylko pomiar dawki
wejoeciowej na osi wiązki.
Pomiary dawki wejściowej stały się procedurą standardową w wielu ośrodkach oświatowych w początku lat 90-tych. Stały się one obowiązującą standardową procedura kontroli jakości w radioterapii w wielu krajach. Jednakże od tego czasu nastąpił ogromny
postęp technologiczny w radioterapii i w jego świetle rola i znaczenie z pomiarów dawki wejściowej powinno być ocenione na nowo.
Dozymetria in vivo miała wykrywać błędy w ułożeniu pacjenta, w obliczeniach rozkładu dawki, w funkcjonowaniu i stabilności akceleratorów, etc. Jednakże współczesne systemy planowania leczenia, TPS, dostarczają bardzo dokładnych obliczeń rozkładów dawki w oparciu o precyzyjne badania CT pacjenta. Zarówno skanery CT jak i systemy TPS są bardzo dokładnie
sprawdzane w warunkach fantomowych i precyzja ich działania jest bardzo wysoka. Akceleratory, symulatory, systemy laserowe, systemy portalowe, etc. podlegają codziennym, cotygodniowym i kwartalnym testom w szerokim zakresie, co redukuje
możliwości powstania błędów do minimum. Dozymetria in vivo miałaby więc wykrywać ludzkie błęy, takie jak złe ustawienie SSD, wielkości pola lub błędny dobór klina. Jednakże przy powszechnym stosowaniu techniki izocentrum oraz komputerowych
systemów zarządzania radioterapią ten typ błędów jest praktycznie wyeliminowany.
Przegląd danych literaturowych i własne doświadczenia oświadczają, że dozymetria in vivo, prowadzona za pomocą obecnie dostępnych detektorów o ograniczonej dokładności, a zatem dopuszczająca granica tolerancji rzędu 5-7%, pozwala na wykrycie
bardzo małej liczby błędów. W większości opracowań pomiary przekraczają granicę tolerancji w ok. 1% przypadków,
a prawie wszystkie te odchylenia są spowodowane przez niewłaściwe umieszczenie detektora. Wydaje się zatem, że wysokie
koszty, w formie aparatury, siły ludzkiej i czasu, związane z dozymetrią in vivo nie uzasadniają podjętego wysiłku. W zakładach
radioterapii leczących duże liczby pacjentów procedury dozymetrii in vivo pochłaniają zbyt dużo cennego czasu. Ponadto, w najbardziej skomplikowanych technikach, takich jak stereotaksja i IMRT, rola dozymetrii in vivo jest do tej pory nieokreoelona.
Podsumowując należy stwierdzić, że dozymetria in vivo powinna być ograniczona do wybranych przypadków i nowowprowadzanych technik napromieniania w danym zakładzie, a nie powinna być uznawana jako procedura obowiązująca w rozporządzeniach dotyczących zapewnienia jakości w radioterapii.

Signature: Rep Pract Oncol Radiother, 2004; 9(S2) : 239-239

FULL TXT (PDF: 0,16MB)

« back

 
INDEXED IN:

Indexed in: EMBASE®, the Excerpta Medica database, the Elsevier BIOBASE (Current Awareness in Biological Sciences) and in the Index Copernicus.

http://www.sciencedirect.com/science/journal/15071367/19/2