Dear Authors,
If you believe that your paper was mistakenly rejected by other leading journals and you do not agree with final decision, the editors of Reports of Practical Oncology and Radiotherapy offer new fast track review. You may submit your manuscript to Reports of Practical Oncology and Radiotherapy together with all prior peer-reviews obtained from the other journal and your rebuttal letter. We guarantee review based decision within 72 hours from the time we will receive your manuscript.

Fast track submission process: Please submit the manuscript with all reviews and rebuttal letter by email to Dr. Michal Masternak (michal.masternak@ucf.edu) for fast review processing. To assure immediate attention the email title must to include: RPOR-fast track- Last Name First Name (of corresponding author).

Volume 9, Number S2, 2004

Zastosowanie radiochirurgii stereotaktycznej w oponiakach wewnątrzczaszkowych

K. Galwas, R.Tarnawski

Summary:

Wstęp: Leczeniem z wyboru w przypadku oponiaków wewnątrzczaszkowych jest leczenie chirurgiczne. Często zabieg nie ma charakteru radykalnego, ze względu na trudny dostęp chirurgiczny (oponiaki podstawy czaszki, które otaczają duże naczynia i nerwy czaszkowe), bogate unaczynienie guza, czy naciek zatok żylnych. U 33% chorych po całkowitym usunięciu guza oraz
u 82% po nieradykalnej resekcji dochodzi do wznowy miejscowej. Leczeniem uzupełniającym lub alternatywnym (w przypadku zmian nieoperacyjnych) jest radioterapia, realizowana w formie konwencjonalnej, jak i radiochirurgii stereotaktycznej.
Oponiaki to najczęściej guzy cechujące się wzrostem rozpychającym bez naciekania tkanki mózgowej, dobrze odgraniczone od struktur otaczających, co czyni je atrakcyjnym obiektem dla radiochirurgii stereotaktycznej.
Cel: Celem pracy była analiza wczesnych wyników leczenia chorych poddanych radiochirurgii stereotaktycznej z powodu
oponiaków wewnątrzczaszkowych.
Materiał i metody: W Zakładzie Radioterapii, Instytutu Onkologii w Gliwicach, w okresie od września 2001 do czerwca 2004, 31 chorych z rozpoznaniem oponiaka mózgu było leczonych promieniami, techniką radiochirurgii stereotaktycznej. Kobiety
stanowiły 64.5%, a mężczyźni 35.5%. analizowanej grupy. Średni wiek chorych w czasie radiochirurgii wynosił 49.7 lat
(23-75 lat). Oponiaki nadnamiotowe stanowiły 74% (23 chorych), a oponiaki podnamiotowe 26% (8 chorych. Lokalizacja guzów przedstawiała się następująco: oponiaki zatoki jamistej 22.6% (7 chorych), nadsiodłowe 16.1% (5 chorych), sklepistości mózgu 12.9% (4 chorych), skrzydła kości klinowej 9.7% (3 chorych), przystrzałkowe i sierpa mózgu 6.4% (2 chorych), czołowo-podstawne 6.4% (2 chorych) oraz oponiaki kąta mostowo-móżdżkowego 16.1% (5 chorych), stoku 3.2% (1 chory),
otworu potylicznego wielkiego 3.2% (1 chory). U 1 chorej stwierdzono oponiaki mnogie, współistniejące z nerwiakowłokniakowatością typu II. 20 chorych było wcześniej leczonych chirurgicznie, z czego jedynie u 6 wykonano całkowite wycięcie guza.
W grupie pacjentów leczonych operacyjnie 8 chorych było następnie napromienianych konwencjonalnie, do średniej dawki całkowitej 53 Gy (40-70 Gy). Dla 11 chorych stereotaksja była leczeniem pierwotnym, ze względu na wcześniejszą dyskwalifikację od leczenia chirurgicznego. U 4 chorych stereotaksja została zastosowana jako boost bezpośrednio po konwencjonalnym
leczeniu promieniami, średnią dawką 5 Gy (4-6 Gy). W pozostałych 27 przypadkach radiochirurgia stereotaktyczna została zastosowana jako samodzielna metoda leczenia, w średniej dawce 13.59 Gy (6-18 Gy). Średnia objętość napromieniana wynosiła 13.27 cm; (0.95-88.98 cm).
Wyniki: 25 chorych (80%) podlega stałym kontrolom po leczeniu. Czas obserwacji wynosi 1.4-35.2 miesiąca (średnio
13.2 miesięcy). W badaniu klinicznym u 2 chorych nastąpiło zmniejszenie objawów neurologicznych, u 4 nie stwierdzono deficytu neurologicznego, u 17 utrzymywały się objawy neurologiczne sprzed radiochirurgii, u 4 chorych pojawiły się nowe objawy (związane z progresją oponiaka). U 18 chorych (58%) wykonano badanie obrazowe (MR lub TK głowy), w 5 przypadkach wystąpiła regresja radiologiczna guza, a w 13 przypadkach stagnacja radiologiczna. Podsumowując, u 21 chorych
zaobserwowano stagnację objawów klinicznych oraz radiologicznych, u 2 chorych regresje, u 4 progresję oponiaka.
Wnioski: Wyniki leczenia analizowanej grupy chorych są obiecujące i zgodne z danymi literaturowymi. Jednoznaczna ocena skuteczności radiochirurgii stereotaktycznej w przypadku oponiaków wewnątrzczaszkowych wymaga dłuższego czasu obserwacji.

Signature: Rep Pract Oncol Radiother, 2004; 9(S2) : 255-255

FULL TXT (PDF: 0,25MB)

« back

 
INDEXED IN:

Indexed in: EMBASE®, the Excerpta Medica database, the Elsevier BIOBASE (Current Awareness in Biological Sciences) and in the Index Copernicus.

http://www.sciencedirect.com/science/journal/15071367/19/2